Anouk ter Meulen

Anouk ter Meulen, manager new business bij D&B The Facility Group:

“Soms moet je je juist wél laten kennen”

“In mijn leven en loopbaan heb ik me veel moeten bewijzen. Ik was altijd overal de jongste en dan ook nog een vrouw. Bij D&B was ik topscoorder geworden: ik wist steeds de meeste nieuwe klanten aan te brengen. Ik was op het punt aanbeland dat ik een volgende stap wilde zetten, richting management. Maar om anderen te begeleiden bij het binnenhalen van klanten, moest ik zelf die rol loslaten. Ik wist dat ik er goed in was om contacten te leggen en een connectie aan te gaan, maar voor een managementfunctie is het nodig dat je een laagje dieper gaat. Dat was dan ook de vraag waarmee ik bij Young CALL binnenkwam: hoe kan ik langdurige verbindingen met anderen leggen?

Tijdens het traject verschoof die vraag geleidelijk naar: hoe kan ik meer verbinding krijgen met mezelf? Dat is best een reis geweest. In mijn werk ben ik geleidelijk doorgegroeid, zonder dat het gevoel om mezelf te moeten bewijzen afnam. Ik had nog niet geleerd om mezelf mee te nemen, mijn zachte kant.

Enorme weerstand

Een eerste keerpunt daarin was een oefening waarbij je, met vier mensen om je heen, de opdracht kreeg om alleen maar te voelen. Daarna deelden de deelnemers om beurten wat ze bij elkaar voelden. Ik merkte dat ik dat echt waanzinnig spannend vond. Je hebt dan geen controle meer. Ik voelde een enorme weerstand. Toen iemand vervolgens tegen mij zei: ‘Jij bent heel sterk, maar ook heel teder’, sloeg dat in als een bom. Ik voelde me ontmaskerd. Die tedere kant is voor thuis, vond ik. ‘Hoezo kom jij nu bij mij binnen en voel je dat?’

Het duurde even voor ik die ervaring als een soort bevrijding kon ervaren. We hebben het er nog samen over gehad in ik ging inzien dat ik nooit van een ander kan verwachten om zich bloot te geven, wanneer ik dat zelf niet doe. Ik ging inzien: hoe hoger je in de boom zit, hoe meer je in staat moet zijn om je kwetsbare, menselijk kant te laten zien. Daarmee creëer je een veilige omgeving.

Magisch moment

Tijdens de Open Space, wanneer je zelf kiest met welke coach je aan het werk gaat, koos ik bewust voor de coaches met een aanpak die het verst van mij af stond. Daar zit de groei, werd er benadrukt. Zo ging ik bijvoorbeeld naar een lichaamsgerichte sessie. Ik was heel sceptisch: haptonomie leek mij echt heel vaag. Maar toen de coach op een bepaald moment haar hand op mijn ribbenkast legde, ging er een gevoel door me heen dat ik helemaal niet kende. Ik werd op slag misselijk, ik kon het niet duiden. Dat was magisch.

‘Werd jij als kind graag opgepakt en geknuffeld?’, vroeg ze me. Ik moest meteen denken aan een foto van mezelf waarop ik, op schoot bij iemand, die persoon met twee handen in haar gezicht van me af duwde. ‘Ga dat eens onderzoeken’, suggereerde de coach. Ik heb toen hele mooie gesprekken met mijn oma en mijn moeder gevoerd. Ook zij hadden door de omstandigheden altijd het gevoel dat ze sterk moesten zijn. Dan zie je dat dat soort energieën in een familie doorgegeven kunnen worden. Dat kwam ook bij het systemisch werk naar voren: nog zo’n sessie waar ik sceptisch aan begon, maar veel geleerd heb.

Zoeken naar vervolg

Ik wil zeker nog een vervolg geven aan het hele traject. Er zijn mooie vriendschappen in de groep ontstaan en we hebben geregeld contact, maar ik ben nog wat aan het zoeken naar welke vorm een vervolg voor mij moet krijgen. Tot nu toe ben ik alles nog een beetje aan het laten bezinken en oefen ik met nieuwe inzichten.

Zo spreek ik nu mijn gevoel uit wanneer ik weerstand voel voor of tijdens een gesprek. Dan valt er meteen al veel weg en krijg je een ander soort connectie. Ik ben me er bewust van geworden dat ik de neiging heb te snel naar een oplossing toe te willen sturen. Bewust onbekwaam heet dat, hè? Maar nu er steeds een belletje gaat rinkelen wanneer ik me ongemakkelijk voel in een situatie, ga ik het juist bewust aan. Dat is waarschijnlijk een beetje sales-eigen: het idee dat je niet moet laten kennen. Maar het werkt juist beter wanneer je dat wél doet. ”