Deelnemers over CALL

Machteld Koelewijn

Directeur Jeugd, Werk & Ontwikkeling bij Stichting Philadelphia Zorg

“Mijn behoefte bij aanvang van CALL lag vooral op het vlak van verbinding. Met anderen, maar ook met mijn eigen lijf. Door mijn scherpte en focus op resultaten, werkte ik vaak vooral vanuit het cognitieve vlak. Wanneer je kijkt naar leiderschap versus lidmaatschap, schoot ik in mijn eigen ogen tekort op dat laatste. Ik wilde meer doordrongen raken van het feit dat je binnen een bepaalde omgeving ook dingen met elkaar gemeen hebt en van daaruit kunt werken. Voordat ik bij Philadelphia kwam, werkte ik zestien jaar als extern consultant. Dan speelt verbondenheid met je werkomgeving wat minder een rol. Daar had ik bij mijn indiensttreding bij Philadelphia iets in te ontwikkelen.

Als ik één ding zou moeten benoemen dat CALL me heeft opgeleverd, dan is het dat het programma me handvatten heeft gegeven om als heel mens met aandacht verbonden te zijn met mijn omgeving. Het accent ligt nu wat minder op mijn rol als leider. Het lukt beter om resultaatgericht te blijven, maar tegelijkertijd ook in verbinding te zijn en te blijven.

Helpende driedeling

Tijdens de intake reikte Marcel me hierover een helpende driedeling aan. Tijdens je carrière focus je in eerste instantie op wát je doet. Daarna leer je kijken naar hóe je dat doet en vervolgens verschuift de focus naar wie jij zelf bent en wat je daarin aan te kijken hebt. Daarbij gaat het om je authenticiteit, om jouw drijfveren op zielsniveau. Voor mij is die drijfveer: het toevoegen van waarde aan de publieke sector. Dat heb ik altijd zo gevoeld, en dat is onveranderd. Maar ik ben me er nog bewuster van geworden.

Het mooie van CALL vind ik dat het bruggetjes weet te leggen tussen inzichten die snel zweverig zouden kunnen worden en de werkpraktijk. Zo blijft het praktisch en bruikbaar. Voor mij zaten inzichten vaak in kleine zinnetjes. Ik vind taal heel leuk. Een uitspraak als ‘Er is geen gave zonder opgave’ blijft bij mij hangen. Ieder talent dat je hebt, vráágt ook iets van je, betekent die zin voor mij.

‘Van verklaring naar ervaring’ is ook een voorbeeld van zo’n zinnetje dat mij inzicht gaf. Ik heb snel een normatieve mening, ook over mezelf. Ik zie nu dat je jezelf daarmee de mogelijkheid kunt ontnemen om iets te onderzoeken, iets daadwerkelijk te ervaren. Dat bewustzijn heb je alleen wanneer je handelt vanuit aandacht en verbondenheid. Ook, of misschien voorál oordelen vanuit gevoel ontstaan heel snel. Dat kun je dan intuïtie noemen, maar het is verstandig om je toch bewust af te vragen of dat wel klopt, of dat je onbewust op voorhand iets op slot zet.

Gevoeligheid geeft lucht

CALL heeft me mijn zelfbewustzijn verder laten ontwikkelen, maar ook op het spoor gezet van een grotere gevoeligheid voor mijn omgeving. Ik merk aan mezelf dat ik nu eerder dingen benoem die op gevoelsniveau thuishoren. Ik geef het vaker aan wanneer ik voel dat we bepaalde zaken nog niet hebben beetgepakt. In het verleden ging ik daar sneller aan voorbij. Dan dacht ik: dat organiseer ik wel. Nu spreek ik ook mijn eigen behoeften uit. Dat geeft lucht. En daar komt bij: ik gun het mezelf nu vaker dat ik soms niet weet waarom iets gevoelsmatig nog niet helemaal klopt. Ik durf meer ruimte te nemen om dingen vanuit verschillende perspectieven te onderzoeken.

Of mijn werkomgeving iets merkt van deze verandering, vind ik lastig aan te geven. Het is niet een lekkere voor de rondvraag, zeg maar. Wat ik wél merk: mijn ‘call’ voor aandachtig leven leidt tot een fijne groepsdynamiek op mijn werk.

Wat ik nodig heb om de nieuwe inzichten te laten beklijven? Naast rust en verstilling heb ik gemerkt dat aandacht voor reflectie helpt. Door af en toe het CALL notitieboekje door te bladeren, bijvoorbeeld. En door mezelf opnieuw te bevragen over thema’s die spelen. Dat mag ik nog wel wat vaker doen. Daarbij helpt het dat we als groep contact zijn blijven houden. Dan hou je elkaar af en toe weer even scherp op de thema’s die zijn langsgekomen.”

Tatiana Pijnenburg

Corporate communicatieadviseur bij ProRail
Deelnemer Young CALL 14

“Ik heb meer vertrouwen in mijn eigen plek gekregen”

“Extern hangt er altijd een zekere rust om me heen, maar intern gebeurt er veel. Ik zit veel in mijn hoofd, ben een perfectionist, heb graag controle over de situatie. Alleen al het intakegesprek met Joris en Esther vond ik daarom indrukwekkend. Daar wérden me toch op een paar knoppen gedrukt die niet over werk gingen! Ze kwamen supersnel tot de kern van wie ik ben, waardoor ik me meteen gezien en begrepen voelde.

Dat bracht ook wat ongemak: als we nu al zo diep gaan, wat gaat het programma als geheel dan naar boven brengen? Hoe verhoud ik me hiermee tot een groep mensen die ik niet ken? Wat kun je delen en wat niet? Al gauw bleek dat de andere deelnemers vergelijkbare ervaringen hadden. Ik was niet de enige die zo geraakt was door de intake. De omgeving was veilig. Iedereen voelde de ruimte om ervaringen te delen. Ik uit mijn gevoelens niet gemakkelijk, maar hier was er geen ontkomen aan.

Een van de coaches zei: “Je doet het hier zelf, maar niet alleen. Je bent hier ook om elkaar te helpen. Het concept ‘critical friend’, dat daarbij werd geïntroduceerd, heb ik meegenomen. Je helpt elkaar door de ander niet alleen te bevestigen en gerust te stellen, maar ook door kritisch te blijven, met als doel elkaar verder te helpen. Dat doe je door mee te denken, vragen te stellen, uit te dagen.

Rust en inzicht

Het schrijven van mijn eigen biografie heeft me veel verdieping gegeven. Ik kende mezelf best goed, dacht ik, en was bekend met wat me heeft gevormd. Maar daar heb ik echt aanvullende inzichten over opgedaan. Het geeft meer rust om helder te hebben waarom en hoe het resultaatgerichte, het perfectionistische in mezelf is ontstaan. En het verklaart waarom ik bepaalde situaties lastig vind.

Nu heb ik ook de tools om die inzichten een plek te geven, om ermee om te gaan. Ik durf kwetsbaarder te zijn. Ook op mijn werk. Wanneer iets niet goed voelt, of lastig voor me is, durf ik dat nu eerder te benoemen. Ik heb meer vertrouwen in mijn eigen plek gekregen: ik ben wie ik ben en dat is goed genoeg.

Ook de oefeningen op de fysieke dimensie hebben me veel gebracht. Van sommige zou ik vooraf gezegd hebben: nee, dat ga ik niet doen, dat is echt heel gek. Met z’n allen door een ruimte lopen bijvoorbeeld, en elkaar aankijken. Pas wanneer je je daaraan overgeeft, wanneer je het echt ondergaat, voel je het effect van zulke oefeningen. Je gaat elkaar echt zíen.

Een echte doener

De natuurmodule gaf rust, maar leerde me ook hoe ongeduldig ik eigenlijk ben. Vooraf dacht ik dat ik het heerlijk zou vinden om gewoon ergens alleen in de natuur te zijn, zonder te weten voor hoe lang. Maar daar bleek ik erg onrustig van te worden. Ik ben een echte doener. Ik merk dat ik vaker behoefte heb aan even helemaal niks, maar mijn hoofd gaat maar door.

Ik ga dan ook nog zeker een vervolg geven aan de ontdekkingsreis die Young CALL is. Het programma heeft me veel inzichten opgeleverd die ik nog verder wil doorleven. Ik wil mezelf nog beter neer gaan zetten, nog scherper krijgen waar ik mijn kracht uit haal. Het benoemen van frictie en het laten zijn wat er is, zijn daarin al belangrijke stappen voor me. Nu is het zaak om dat nog meer buiten de veilige CALL-bubbel te gaan doen. Ik ben nog aan het verkennen wat daarin het beste bij me past. Ik gun het iedereen om een traject als dit.”

Martine Beverdam

Zelfstandig verandermanager,
deelnemer CALL for Silence oktober 2025

“Alsof je op bezoek bent bij jezelf”

“Voor mij hoort een stilteretraite echt stil te zijn. Bij eerdere ervaringen was dat niet altijd het geval. Dat leverde een ingewikkelde dynamiek op. Soms wordt er te veel uitgelegd door de begeleiders, of zijn er dagelijks momenten waarop deelnemers hun ervaringen delen: als dat teveel wordt, werkt dat voor mij niet.

In CALL for Silence zorgen Harry en Wendy voor een veilige bedding door eerst uit te leggen wat er gaat gebeuren. Daarna deel je kort hoe je heet, wat je achterlaat welke vraag je meeneemt. En dan is het drie of vier dagen stil. Als je ergens mee vastloopt, of wanneer de begeleiders iets bij je waarnemen wat benoemd moet worden, wordt dit in een paar zinnen geadresseerd, maar dat is het dan ook.”
Even schuren, dan een warm bad

“Stilte is een beetje mijn vriendje. De eerste dag schuurt het altijd een beetje; daarna verandert de stilte in een warm bad. Het voelt alsof ik op bezoek ben bij mezelf. Je bent even weg van de prikkels en het gedoe. Mijn ervaring is dat je vanaf dag twee ‘achter je ruis’ zit – zo kan ik het misschien het beste omschrijven. Dat maakt je heel sensitief: alles komt binnen.

De vorige stilteretraite die ik bij Harry deed, draaide om ontspannen. Mijn kinderen waren net de deur uit en daar worstelde ik mee. Wat ik daar ontmoette was: ik hoef helemaal niks meer en er mag nog zoveel.’ Deze keer nam ik als vraag mee: hoe ziet zorg eruit voor volwassen kinderen die nog veel nodig hebben? En ik had wat last van mijn lijf. Ik ben herstellende van ziekte. Toch lukte het weer om, dankzij de stilte, als het ware door een laagje gedoe heen te zakken. Je komt dan uit bij jezelf, en daarmee bij je spirituele connectie.

Zodra je inprikt op dat grote veld van wijsheid, komen de antwoorden vanzelf. Vraag me niet hoe het kan, maar als het echt stil wordt en de ruis wegvalt, komt er altijd iets bovendrijven over je eigen patronen. Het inzicht dat ik deze keer kreeg, was dat ik een coach aan de zijlijn mag zijn. Ik heb de neiging om voor de troepen uit te lopen en ongeduldig te worden wanneer men niet snel genoeg volgt. Ik zie nu dat je je tempo moet aanpassen aan de plek waar je zit.”

Helpende bedding
“Het voordeel van een stilteretraite boven in je eentje in een hutje op de hei? De kracht van de groep. Ook al praat je niet met elkaar, de andere deelnemers zijn toch een factor. Hun aanwezigheid zorgt voor bepaalde triggers. De bedding die Harry en Wendy bieden is ook helpend en essentieel. Ze beginnen de dag met een meditatie, je krijg een ‘spreuk van de dag’ mee of een korte opdracht. Waar nodig, geven ze ‘gentle nudges’. En je wordt helemaal verzorgd qua eten en drinken, dat is natuurlijk óók heel fijn.

Wanneer de laatste dag nadert, word je geleidelijk weer wat meer naar de oppervlakte begeleid. Napraten hoeft gelukkig niet- dat werkt niet voor mij. Uit ervaring weet ik inmiddels dat ik na afloop van een stilteretraite minstens een dag niet moet werken, om alles te laten bezinken en weer te ‘landen’. En op de terugweg naar huis, moet je opletten dat je geen 50 rijdt, zó relaxed ben je dan.”