Ewout van Galen

Directeur Stichting De Noordzee, deelnemer CALL 19

Voor iedere editie van het CALL leiderschapsprogramma wordt een speciale ngo-plek ingeruimd. Voor CALL 19 werd Ewout van Galen gevraagd om deze plaats in te nemen. De toenmalige directeur van Greenpeace, die hem in CALL 16 was voorgegaan, had hem al enthousiast gemaakt: “Ewout”, zei hij, “Ik heb een fantastisch mooi leiderschapsprogramma gevolgd. Dat gun ik jou ook."

“Mijn ontwikkelvraag lag op het vlak van een goede balans vinden tussen strak resultaten behalen en verbonden blijven met mezelf en de mensen om me heen. Ik ben iemand die graag aardig gevonden wil worden, het goed wil doen. Meteen al bij de eerste module, waarbij je in een bubbel gekatapulteerd wordt om daar je eigen biografie op te schrijven en te delen, merkte ik: dit gaat heel diep. Ik vond dat indrukwekkend. Ook van de verhalen van anderen leer je veel.

In mijn biografie kwam eenzaamheid als thema naar boven. Vooral in mijn positie: het is echt lonely at the top. Door daar goed naar te kijken, heb ik daarvoor meer tolerantie aangeleerd. Ik zie het nu meer als een onderdeel van de rol. Doordat ik me daarnaast meer verbonden ben gaan voelen, kan ik nu soms best genieten van alleen zijn.

De natuurmodule droeg daar ook aan bij. Je gaat een tijd alleen de natuur in, in het donker. Dan voel je: de natuur gaat wel door. Alles heeft een rol en een functie en daar maak ik onderdeel van uit. Dat heeft bij mij echt tot verdieping geleid. Ik voel nu nog beter waarom ik doe wat ik doe. Ik wil niet te esoterisch doen, maar reflecteren op jezelf en je leiderschap leidt wel tot een zekere verlichtheid. Werken gaat veel verder dan geld verdienen, en ik zit op een plek waar hoofd en hart samenkomen.

Collectieve wijsheid

Tijdens het programma verschoof het accent in mijn onderzoeksvraag naar het verschil tussen vasthouden en loslaten. Wanneer ik weerstand ondervind, heb ik de neiging om zelf ook in de weerstand te gaan. Soms neem je als leider nu eenmaal beslissingen die niet populair zijn. Ik heb geleerd daar meer rust in te vinden door weerstand te zien als een mooi cadeau in een minder mooie verpakking, als onderdeel van de collectieve wijsheid. Je verschilt van inzicht, dat zegt niks over mij of de ander als persoon, of over de kwaliteit van de relatie.

Tijdens een andere module kreeg ik een waardevol inzicht over de mensen met wie ik mij wil omringen. Dat zijn mensen die beter zijn dan ik. Dat vraagt een open houding en dieper kijken. Je bewust worden van de kwaliteiten van de mensen om je heen. Met dat doel voor ogen ben ik mijn werkende leven anders gaan inrichten. Ik plan niet meteen om acht uur ‘s morgens de eerste meeting; ik zorg ervoor dat ik ook regelmatig een open loket ben. Dan ga ik gewoon ergens zitten en ben beschikbaar. Het is verbazingwekkend hoeveel je te weten komt als je een ander helemaal laat uitpraten. Ik hoor nu vaker: ‘Fijn dat je naar me luistert.’

Het concept ‘critical friend’ sprak me hierin erg aan. Dat betekent: luister met aandacht en stel vragen die de ander helpen om verder te verdiepen. Niet meteen met oplossingen of adviezen komen. Ik ben beter gaan beseffen dat dat niet altijd aan jou is. Mijn man vindt me daardoor leuker geworden, in elk geval.

Wat ik heel bijzonder vind, is dat je tijdens de open space toegang hebt tot een enorme diversiteit aan coaches, voor elk van de vier dimensies waarmee CALL werkt. Op de fysieke dimensie leerde een haptonoom me, alleen door mij te observeren, wat er met mijn lijf gebeurt als ik iets spannend vind. Zoiets doe je toch normaal nooit? Ik vind dat echt een cadeau. Sinds CALL ben ik letterlijk elke dag met mijn ademhaling bezig. Dat is een heel powerful instrument, heb ik ondervonden. Meteen bij het wakker worden check ik nu: hoe zit ik erin vandaag?

Ik ga zeker verder met alle dingen die het programma me heeft aangereikt. Hoe precies, dat weet ik nog niet, maar een goede tuin is nooit af, dus ik kan nog wel even vooruit.”