Ilse van der Horst
Manager zorg en begeleiding bij stichting Philadelphia
“Als beginnend leider was ik op zoek naar meer verdieping. Naar een antwoord op vragen als: wie ben ik en hoe wil ik me positioneren binnen de organisatie? Mijn leidinggevende vroeg me of Young CALL niks voor mij was. Toen ik het programma las, met name de natuurmodule, moest ik denken aan het televisieprogramma B&B Vol Liefde, waarbij in dit seizoen vooral in het teken stond van spiritualiteit. Ik was bang dat ik straks ook naakt in het gras zou liggen, op zoek naar mijn zonnevlecht.
Zelf ben ik meer het type dat bij tegenslag de mouwen opstroopt en doorgaat. Gaan met die banaan, een overwinnaarsmentaliteit. Tegelijkertijd realiseerde ik me: als ik dan echt zo stoer ben, dan moet ik dit ook ondergaan. Dus daar ging ik, met mijn rugtas vol ervaringen en trauma’s: moeilijke jeugd, jong moeder geworden, gescheiden, noem maar op. Al direct tijdens de intake stelden Joris en Jeannette vragen waarmee ze dingen uit mijn spreekwoordelijke rugtas haalden. Voor mij was dit startgesprek de spijker op z’n kop. Toen besloot ik: ik ga ervoor.
Loslaten en omarmen
Mijn eerste hulpvraag werd: wat heb ik los te laten? Later aangevuld door: hoe kan ik mijn complete zijn omarmen? Ik geloof namelijk dat je alleen een goede leider kunt zijn wanneer je in staat bent om bij jezelf naar binnen te durven keren en ook je donkere/onaangename kant onder ogen durft zien. Ik kon altijd al wel beschouwend naar mezelf en anderen kijken, maar echt doorvoelen, dat ging ik niet aan. Ook het spirituele heb ik lange tijd (onbewust) uitgeschakeld. Wat de vier CALL dimensies betreft, zat ik vooral op het fysieke en het mentale.
Terugkijkend heb ik Young CALL echt ervaren als de beste reis van mijn leven. Ik heb de moed kunnen opbrengen om te vertragen, stil te staan, stil te zijn, te lachen, te huilen. Ik ben op basis van mijn kernwaardes zoek gegaan naar mijn passie, met een overweldigende energie als resultaat. Maar ook ben ik confrontaties uit mijn verleden aangegaan, waarna alles leeg voelde.
Overwinning
Dat ik deze reis heb aangedurfd, voelt als een ware overwinning. Ik zie nu dat ik in staat ben te leven in plaats van alleen te overleven. Ik ervaar rust in de keuzes die gemaakt moeten worden. Waar ik eerst vaak primair reageerde, durf ik nu tijd en ruimte te nemen om beslissingen goed te doorvoelen.
Ook in het contact met mijn medewerkers kan ik meer in het hier en nu zijn. Ik ben oordeellozer geworden. Ik heb geleerd welke vragen tot de essentie leiden. Mijn rugtas is uitgepakt en ik heb alles wat erin zat, kunnen bekijken en herschikken. Daardoor kan ik dichter bij mezelf blijven en weet ik beter dan ooit wie dat is.”