In juli heb ik een Vision Quest gedaan. Ik was 4 dagen en nachten in afzondering in de natuur om te vasten, te bidden en te danken voor de wereld, mijn verwanten, mijn familie en voor mijzelf. Zo op één plek in de natuur zijn, in stilte, maakt dat je als vanzelf naar binnen keert en de natuur jouw leraar wordt in de reis naar je essentie.
Ik houd van de stilte en heb dan ook genoten van mijn Vision Quest. Langere tijd in stilte verblijven zorgt ervoor dat ik mijn innerlijke stem weer kan horen. Deze is er natuurlijk altijd, maar alle afleidingen en verleidingen in het dagelijks leven maken dat deze soms naar de achtergrond raakt en ik het contact met mijzelf kwijtraak.
Het moeilijkste van de Vision Quest vind ik het terugkeren naar het dagelijks leven. Het me weer mengen in alle geluiden, het weer gaan praten. Ik ken dit ook zo van de stilteretraites die ik begeleid. Iedere keer neem ik me voor om het gevoel van verbonden zijn met de natuur zo lang mogelijk vast te houden. Daarom probeer ik drukke gezelschappen te vermijden en me af te sluiten voor social media of andere oppervlakkigheden die me wegleiden van mijn essentie.”
Starend in een boekenkast bij een vriend viel mijn oog op een boek van Erling Kagge, Stilte in tijden van lawaai. De eerste zin in het boek luidt: “Als ik me niet aan de wereld kan onttrekken door te wandelen, klimmen of zeilen, probeer ik de wereld buiten te sluiten”. Dit sloot precies aan bij mijn gevoel van het terugkeren vanuit mijn Vision Quest naar de voortrazende maatschappij.
Erling Kagge is een Noorse avonturier die als eerste de Noord- en Zuidpool én de Mount Everest bedwong. In zijn boek “Stilte in tijden van lawaai” stelt hij zich drie kernvragen: Wat is stilte? Waar kun je het vinden? En waarom is het nu belangrijker dan ooit?
De 33 hoofdstukken lezen als afzonderlijke essays. Via persoonlijke anekdotes – zoals zijn vijftig dagen durende eenzame voettocht over de Zuidpool – en filosofische bespiegelingen toont hij telkens een ander facet van stilte. Kagge laat zien dat stilte in ons dagelijks leven niet gaat om de afwezigheid van geluid, want dat is in onze huidige wereld bijna onmogelijk te vinden. Hij laat juist zien dat het ervaren van innerlijke stilte een keuze is. Een staat van zijn die we ons kunnen eigen maken door te oefenen. Het gaat erom dat je de verbinding met je omgeving even verbreekt om de verbinding met jezelf te herstellen.
Stilte in tijden van lawaai nodigt je uit om even op de pauzeknop te drukken. Het laat zien dat stilte geen overbodige luxe is, maar een basisbehoefte voor ieder mens. Het is dan ook een inspirerend kompas voor iedereen die de rust en de verbinding met zichzelf wil terugvinden in een overprikkelde wereld.